गजल

के छ र आश बनेर दस पराइ ठावैँमा
बसे है आउनेछु म फर्किएर गावैँमा।

रमेश कुवँर (रमेश गोठालो)
के रै'छ पाउनु बिदेश धाउनु आफै लाई बेचेर 
बन्धक पारि त्यो घर बारी साहुको नावैँमा।

पुग्छ नी खान रोपे त धान त्यो आफ्नै खेतमा 
बस्दीन बाबा डुबेर अब ब्याज र सावैँमा।

जिन्दगी छोटो र कर्म खोटो रहेछ नी हाम्रो त
रुनु न हाँस्नु कसरी बाँच्नु नुन छर्दै घावैँमा।

यो थारो सुख न भाकै ढुक्क गाउँमै  स्वर्ग छ  
मार्दिन आश हर्दीन जिबन जुवाको दावैँमा।।
  
          - तप्पेस्वरी-८ उदयपुर,
           सगरमाथा, नेपाल 
             हाल: मलेशिया